İnsanların çok da uzak olmadığı Polat Alemdar ve arkadaşlarının bu kez Filistin macerası var karşımızda. Mahsun Kırmızgül taktiğiyle herkesin yapılan özel gösterime çağrılmadığı (çağrılsam da gitmeye hiç niyetim yoktu) film için yine basın bülteniyle yetiniyoruz. Hayranları yarın izler nasılsa! İzleyen arkadaşlarımın ve sinema yazarı büyüğümüz Atilla Dorsay’ın dediğine göre aksiyon hız kesmemiş! Gazze’ye insani yardım malzemeleri götürmeye çalışan gemilere yapılan kanlı baskın üzerine Polat Alemdar ve arkadaşları Filistin’e gitmiştir.

Film beyazperdede sıkça hayat bulan, yaşamın arka penceresine eğilen, orada yoksulluğun pençesinde kıvranan insanların yaşamına değiniyor. Film Barcelona’da geçiyor. Ama bunu diğer filmlerden ayıran en büyük farkı belki de şiddeti bir kenara koyarak yapması. Anlatılan şeyler aslında çok can yakıcı ama yönetmen bunu sakince vermeyi seçiyor, tıpkı yaşamın dinamizmi gibi. Uxbal bu filmin mihenk taşı, her şey onun etrafında şekilleniyor.

1982 yılında izleyiciyle buluştuğunda fazlasıyla fantastik bulunmuştu, bilgisayar grafiklerinin kullanıldığı ilk film olmuştu, çağının ötesinde devrimsel bir projeydi.Gişede iki seksen yatsa da sonradan en azından videoda kült oldu.  Steven Lisberg tarafından yönetilen filmin başrolünde Jeff Bridges vardı. O zamanlar kendisi yağız bir delikanlı idi, şimdiyse yaşlanmış, bilge kıvamında bir adam. Daha Microsoft bile yokken piyasada, sanal alem yerlerde sürünürken bu filmin bilgisayar konutlarından oluşması büyük başarıdır. Film efektleri için bir dönüm noktasıdır.

Filmi geçen yıl İstanbul Film Festivali’nde izlemiştim, çılgınlığın sınırlarını zorlayan bir film. Afişine yansıyan durumda filmde de var elbet. Film festivalde en iyi Altın Lale’yi alınca ve filmdeki çılgın ve çıplak tiplerin bir kısmı sahneye doluşunca ‘giyinik olmak’ üzerine espriler yapılmıştı. Ben kendi adıma filmin en iyi film kazanacağından emin değildim ama alınca sevindim. Sonuçta hınzır, sert ve zorlayıcı bir film var karşımızda ve mizahın tatlandırıcı etkisiyle tabii. Gunther 13 yaşında bir çocuk. Baba alkolik, üç tane amcası ise tam tırlak…

Çocukluk kahramanımız Ayı Yogi, piknik sepetlerinin peşinde arkadaşı Bobo ile pek bir mesai harcıyordu. Televizyondan evlerimize uzanan, bu kravatlı ve şapkalı değişik ayıyla yıllar sonra üç boyutlu olarak tekrar karşılaşmak güzel oldu. Öncelikle espriler çok vasattı ama fikir güzeldi. Bu midesinin sesiyle hareket eden, akıllı olduğunu düşünen ve insansı tepkiler veren Ayı Yogi çevreci bir tavır takınıyor sonuçta. Çünkü gerçek dünyanın çıkarcı açmazları içinde, devlet adamları gözlerini bu tarz alanlara dikebiliyor.

Bu filmi izledikten sonra ‘hayatta bu kadar kötü film olamaz’ diyecek kadar isyandayım. Kötü film izlemenin üzerimizdeki ağırlığı giderek onarılamaz oluyor. Bir vampir, bir de ona karşı gelen Kara Murat benzeri bir Türk soyunun yıllara yayılan ve günümüzde sonlanan macerası… Ben ortada bir konu var gibi anlattım ama aslında konu diye bir şey yok. Bu tarz filmler yapımcıların tamamen para kazanma amaçlı çektiği, o yüzden hiçbir şeye özenmediği (biz ne çeksek bu seyirci yiyor mantığıyla) filmlerden biri, hatta en kötüsü…

Ağaç insana iyi gelen Aussie filmlerinden. Yani Avustralya ruhuna kendini adayan, onun doğallığı içinde var olan bir film. Şöyle ki gerçek ve hayal bir hayli başa baş gidiyor. Başrolü kaplayan ağaç heybetiyle birlikte birtakım gizemler de barındırıyor. Geçen yıl Cannes’ın kapanış filmi olan Ağaç, Otar Gittiğinden Beri filmiyle tanınan Julie Bertuccelli’nin ikinci filmi. Merakla beklendiğini söyleyelim. Otar Gittiğinden Beri, ölümü annesinden saklanan Otar’ın ailesinin yaşamına odaklanıyordu. Burada da bir ölüm vakasının ardından yaşananlar var yine.

Konusunu okuduktan sonra iyi bir beklentiyle hatta ‘Manisa Tarzanı’ tarzı bir film izleyeceğim diye gittim ama çok da ilgimi çekmedi açıkçası. Zira başrolündeki Felix Bush’a bir gizem duvarı örülüyor, sonuna kadar bu duvar seyirciyle araya örülü gibi duruyorsa da arada çatlıyor ve siz o sırlara vakıf oluyorsunuz. Bush ormanda tek başına yaşayan, bütün kasaba halkının uzak durduğu bir adam, hatta şeytansı güçleri olduğuna inanılıyor.

Bu filmin ilginç bir özelliği var. Bir porno oyuncusunu yani Şahin K.’yı anlatıyor. Hem de onun hayatından gerçekçi kesitler sunarak. Türkiye’de oto tamircisiyken Almanya’ya giderek porno sektörüne giren bu adam Ron Jeremy’e olan benzerliğiyle de dikkat çekiyor, deforme olmuş vücuduyla filme absürdlük katıyor. Bilindiği gibi Türk sinemasının seksenli yılları seks filmleriyle dolmuş taşmış, birçok oyuncu para kazanmak için bu filmlerde oynamıştı.

Hepimiz iyi, güçlü ve yakışıklı olanın yanındayız öyle değil mi? Ne var bunda demeyin, böyle yetiştirildik sonuçta, dünya her ne kadar bu kadar iyilikle dolu bir yer olmasa da genel istekler doğrultusunda bunu yaşıyoruz. Megazeka görüneni yıkmaya çalışma hevesinde bir animasyon. Bu kez uzaydan dünyamıza fırlatılan iki çocuk var.