Bazı filmler vardır perdeden taşar, içinize hükmeder. Bunu duygusal olarak yapar yani ciğerinizden ya da yüreğinizden bir parçayı olabildiğince sıkar. Bazı filmler vardır teknik olarak perdeden dışarı taşar, sanki sizin yanınızdaymışçasına size nüfuz eder.

Guillermo del Toro’nun yapımcılıktan ötesine uzanan, kendi imzası fantastik anlayış dağınık olsa da filmin geneline yayılmış ve hissedilebilir boyutta. Gerçi ilk yarıda gerilim pompası yapan film ikinci yarıda tökezleyip kahramanlarının eline nostaljik bir bıçak koyar hale geliyor.

Jullien Monnier’in ciddi bir problemi vardır. Çok başarılı bir ilişki danışmanı olmasına rağmen, hayatına giren kadınları iki haftadan fazla elinde tutmayı beceremez. Aslında, çocukluğundan beri ona âşık olan her kadına bir uğursuzluk getirmiştir.

“Kayboluş”tan bu yana en korkutucu Hollanda filmi olarak nitelenen “Dehşetin Gözleri / Two Eyes Staring (Zwart Water)”, “Halka”, “Garez” ve “Yetimhane” gibi filmlerin izinden giden hikayesiyle Elbert van Strien’ın ilk uzun metrajlı filmi. Hollywood için yeniden çevrim haklarını Charlize Theron’un aldığı bu psikolojik gerilim, son olarak Fantas Porto 2011’de En İyi Film ve En İyi Senaryo Ödüllerini aldı.

İran sinemasından ne çıksa izlerim, nitekim geçen aylarda Van’da düzenlenen İran Film Günleri’nde İran sinemasının farklı bir yüzüne tanıklık ettim. Biz dışarıya, festivale taşan filmlerden İran sinemasının özgürlükçü ve muhalif yanına tanıklık ediyoruz ama içeride güçlü bir popüler sinema algısı var. İranlı sinemacılar daha fazla özgürlük diye birtakım fedakarlıkta bulunurken, çoğu ülkesini bırakıp yurtdışında yaşamak zorunda kalırken içeride aslında işler gayet yolunda gidiyor gibi görünüyor!

Cannes Film Festivali’nde Jüri Büyük Ödülü ve 3 dalda César Ödülü kazanan filmin yönetmeni, daha önce Cannes’dan Jüri Ödülü (“Don’t Forget You’re Going to Die” filmi ile) ile dönen Xavier Beauvois. Cezayir İç Savaşı sırasında gerçekleşen ve Tibhirine Trajedisi olarak bilinen gerçek olaylardan esinlenilen film, tarihi verileri birebir sunmak yerine Müslüman ve Hristiyan kardeşliğinin yaşandığı o çevrede olayların ardında yatan hissiyatı ve cemaat içerisinde nelerin tehlikeye atıldığını irdeliyor.

Kartal’da aslında bir yol hikayesi ve tarihin içinden geçerek geliyor. Biz ne dersek diyelim sinema hep güçlü olanın tarafını tutuyor. Rosemary Sutcliff’in The Eagle of the Ninth filminden uyarlanan film 2. Yüzyıl Britanyası’nda geçiyor. Tarz olarak yakın bir zamanda izlediğimiz Son Savaşçı / Centurion ile bir hayli benzerlik gösteriyor.

Sosyal adaleti ele alan neşeli ve dokunaklı İngiliz komedisi  Kadının Fendi gerçek hayattan esinlenip feminist bir ittifakı anlatırken izleyicileri kahkaha tufanına sürüklüyor. 1968 yılında, İngiltere’deki bir Ford fabrikasında geçen filmde cesur bir grup kadın güç birliği yapıp adalet için ayaklanıyor. Mücadelenin gayesi, cinsel ayrımcılığın önünü keserek erkeklerle eşit kazanç ve haklar elde etmek.

Herkesin çömez bakış açısı farklıymış, bunu bu filmle bir kez daha anladık. Yabancı meslektaşlarımdan biri Juno ve Little Miss Sunshine tadı almış bu filmden. Evet tam bir ergen filmi ama zorlama durumları fazla gibi geldi bana. Aaron üniversiteye okumak için geliyor ama bir ana kız cenderesinin ortasına düşüyor. Aaron zeki ve utangaç bir çömez ama sorunlu bir ana kızın ortasında kendisini bulmasına ne demeli?

Film dokunulmazlık içeren bir konuya, komünizme eleştirel bir bakışla başlıyor. 1940’larda dünya (doğu)  kalbini komünizme açmışken ve onun hükümranlığı insanlara mim tuttururken, hapishaneden kaçmayı göze alan bir grup insanın zorlu yolculuğunu anlatıyor film. Komünizmden özgürlüğe kaçış filmi de bir hayli ironik duruyor tabii.