Filmin Yönetmeni : Philippe Claudel

Senaryo : Philippe Claudel

Oyuncular : Stefano Accorsi, Neri Marcore, Clotilde Courau

Filmin Yönetmeni : John V. Soto

Senaryo : Anthony Egan

Oyuncular : Jane Badler, Tahyna Tozzi, Travis Fimmel

Orijinal isminin tam çevirisiyle ‘Görünmez Griff’, “Kick-Ass” sonrası artan alaycı anti-süper kahraman filmlerinin Avustralya şubesi. Ancak bu fasıldan “Yeşil Yaban Arısı” gibi bir kalite çıkartmaktan ziyade çocuksu mizah anlayışına hapsolması, üçüncü sınıf oyuncularla yola çıkması, ucuz bir estetikle ilerlemesi ve yapay diyaloglar kullanmasıyla katıksız bir B filmi servis ediyor “Ultra Mega Süper Kahraman”.

El kamerası ile çekilmiş, İspanya yapımı gerçekçi bir şeytan çıkarma filmi karşımızdaki. En azından “İblis”in öyle olduğunu zannettiğini söyleyebiliriz. Ancak bu konuda ne çekilmesine yol açan “[REC]” serisi, ne de “Requiem” gibi aklı başında bir portre çizemediği çok açık. Zira ses, görüntü ve oyuncu karmaşasından alnının akıyla çıkabileceği bir yol belirlediğini ifade etmek zor. Seyirci de işte tam olarak bu kafa karışıklığını film boyunca derinden hissediyor.

Aslında iki açıdan bakmak mümkün bu İsveç filmine. Birincisi ritim duygusundan güç alarak son 10 yılın en özgün müzikalleri arasına giren Lars Von Trier imzalı “Karanlıkta Dans”ın (“Dancer in the Dark”, 2000) izini sürüp özgün tınılardan beslenmesi. İkincisi ise Hollywood’da gördüğümüz ‘müzik grubunun başarı hikayesi’ formülünü altüst etmesi. Bunların üzerine “Yaşamın Ritmi”nin (“Sound of Noise”, 2010) 1990’ların sonunda çıkış yapan kara komedi kolunun daha önce görülmemiş bir örneği olarak konumlanması da dahil edilebilir rahatlıkla.

Terör gerilimlerinden alışık olduğumuz asker, polis veya araştırmacı karakter ile teröristin kovalamacasının birinci kolunu tamamen ortadan kaldırıp, ikincinin psikolojisine odaklanan bir tür filmi. 11 Eylül sonrası artan ‘Terörist kim?’, ‘Terörist içimizde mi?’ gibi soruları incelerken isimsiz ve hiç konuşmayan bir karakterin izini sürerek de bunların cevabını milletsel olarak vermiyor.

El çizimi animasyonunun özgün temsilcilerinden olan Japon animeleri, şüphesiz son 30 yılda ‘Hayao Miyazaki ve ondan etkilenler’ şeklinde yürüyen bir alan. “Aşırıcılar” da onun şirketi Studio Ghibli’nin yeni bir ürünü. Minik insanların yaşam mücadelesine odaklanan ABD kaynaklı bir romandan uyarlanan eser, bunu ne Richard Matheson’ın ‘The Incredible Shrinking Man’i gibi bilimkurgu diyarlarına ne de Jonathan Swift’in ‘Gulliver’in Gezileri’ gibi masalsı fantastik macera konseptine yerleştirmiş. Aksine “Aşırıcılar”, Norton’un kitabını çocuk izleyicilere hitap eden diyalogların üzerine kurulan bir omurgayla servis etmeyi seçince hedefini yüksek koyma sıkıntısı çekmiş.

Mandy Moore’un başrolünde oynadığı, ‘Alacakaranlık’ın vampirlerinden Kellan Lutz’un ise ona eşlik ettiği bir evlilik komedisi diyebiliriz en doğru tanımıyla. Ancak izleyicisini bu ikilinin evli çift olduğu konusunda ikna edemeyen eser, yönetmeninden ve yan karakterlerden de destek alamayınca ‘derme çatma bir yapı’ya teslim olmuş. “İyi Günde Kötü Günde”, sinema filmi bütününün içinde sadece girişindeki ‘aşk’ ve ‘düğün’ bölümlerini İzlandalı görüntü yönetmeninin katkısıyla iyi yapılandırmakla kalmış. Ancak onların süresi de 10 dakikayı geçmiyor işin garibi.

2008’de vampir filminin yıllar boyu var olan geleneklerini minimalist Avrupa sanat filminin içine sokarak, alt türü ‘dramatik’ ve ‘derinlikli’ bir noktaya taşımıştı “Gir Kanıma”. “Canavar”ın yönetmeni Matt Reeves imzalı “Kanıma Gir” ise o sağır edecek kadar abartılı efektli Amerikan yeniden çevrimlerinden olmasa da detaylarda kaybolan bir film orası kesin.

1998’de “Koş Lola Koş” ile yakaladığı atılım ve kabul ettirdiği biçimci yönetmenlik stili ile dikkat çeken Tom Tykwer, Avrupa sinemasında görmeye alışık olduğumuz bir ‘üçlü ilişki filmi’ ile çıkageliyor bu sefer. Sinemaskop formatında, ona uygun stil numaraları içeren sekanslar eşliğinde ve bembeyaz bir dokuyla ilerleyen bu yapıt, yönetmenin hem o alana cevabını vermesine hem de o eserlerin bir anti-tezini sunmasına olanak tanıyor. “3”, ulaştığı cüretkar noktalara ‘pembe dizi omurgası’ kurarak gitmesiyle de aslında ‘en uç ne yapabilirim?’ güdüsünün parodisel bir karşılığını canlandırmış perdede.